Emotioneel re-actiepatroon gekoppeld aan de innerlijke criticus die het innerlijke weten overschaduwd...

De innerlijke criticus is ooit in het verleden de beschermer geworden van het kwetsbare, gevoelige, kind in ons wat ontkend werd vroeger. Het vertegenwoordigt een emotioneel reactie-patroon, dat onmiddellijk verdedigend reageert op signalen van „ tekort schieten”. Die signalen kunnen worden gegeven vanuit de buitenwereld, maar kunnen ook het gevolg zijn van zelf-veroordelende gedachten ten gevolge van dit re-actiepatroon.

( ik deug niet, ik doe het fout etc.).

Als kind kon je en mocht je niet afwijken van datgene wat hoorde, ook al voelde je dat innerlijk anders aan. Je was feitelijk fysiek en emotioneel afhankelijk van de verzorging en de goedkeuring van anderen over jou.

Dit gedrag- en reactiepatroon is dus in het verleden ontstaan om je / ons te helpen relaties minder pijnlijk te maken en vernedering te vermijden. De grootste angst van dit reactiepatroon, ook wel genoemd „ het kwetsbare en verwaarloosde kind - patroon”  is, dat we niet geaccepteerd worden en dat anderen ons afwijzen of verlaten. Omdat dit kind-deel zich zorgen maakt over onze relaties met anderen, maakt het zich ook heel erg druk over wat anderen van ons vinden en denken! De aandacht is voortdurend gericht op het zorgen voor en tevreden stellen van anderen. Effect daarvan is dat we eigen behoeftes hebben leren uitstellen. Als hij/zij maar gelukkig is…. dan mag ik ook… 

Of: eerst moeten er dit en dat gebeuren... en dan pas mag ik …..

We voelen ons gevangen in deze aangeleerde gedachtegang en het daarbijbehorende gedrag, en blijven innerlijk onmachtig, kwetsbaar en emotioneel onvolwassen. Zo voelen we ons vervolgens overgeleverd aan wat anderen van ons vinden, wat ze van ons willen en waar ze ons voor nodig hebben en dat frustreert enorm. We geven onszelf het recht en de ruimte niet om een zelfstandig individu te zijn en te genieten van de keuzes die we maken in ons leven. We mogen niet verschillend zijn van de ander, andere behoeftes en gedachtes te hebben, terwijl dat feitelijk natuurlijk wel zo is! Juist uit die – aangeleerde -  vergelijkingen met anderen komen diepe innerlijke onvrede en afkeuring voort. Slecht van onszelf.....

En dus maskeren we datgene wat werkelijk leeft in ons. 

We blijven - schijnheilig - in onze comfort-zone zitten.

Het gevolg hiervan is dat we weinig of geen „gevoel" van zelf hebben.

Dit zelfgevoel of zelf-besef is echter wel nodig om keuzes te kunnen maken die onze eigen behoeften en onze individualiteit weerspiegelen.

 Ook kunnen we zonder dit zelf-besef (=voelen) geen duidelijke grenzen stellen omdat we het verschil niet voelen tussen "ik" en "wij".

We gaan dan „ strijden” met, re-ageren op, het gedrag of de mening van een ander over ons, of passen ons aan aan de heersende moraal, of het heersende imago-beeld. Innovatieve gedachten-concepten worden eerst getoetst op de vraag: " wat zal de ander vinden van mij als ik deze concepten/gedachten uitspreek? ". 

De reacties die we voelen en herkennen zijn meestal van emotionele aard:

Jij begrijpt mij niet… ( = niet begrepen voelen).

Jij moest eens voelen wat ik voel ( = onmacht en slachtofferschap).

Jij moet altijd je zin hebben ( = beschuldigen en machtsstrijd).

Jij luistert nooit naar mij ( = beschuldiging).

Jij moet vooral dit of dat doen ….( = beter - weten, machtstrijd).

Jij jaagt mij weg omdat jij dit of dat doet, of niet doet

(= emotionele manipulatie via dreigen met verlating).

Het moet altijd opjouw manier….(onmacht over eigen keuzekracht).

Een ruzie of conflict is geboren.

Dat is op zichzelf niet erg, want enkel door het botsen van kracht en tegenkracht kan iets nieuws ontstaan, een andere richting ingeslagen worden.

Wat essentieel is, is de intentie van waaruit de botsing/de confrontatie plaatsvindt. Gaat het om een machtsstrijd? Een strijd om aandacht? Een strijd om een (geloofs) ideaal? Of is de intentie dat je elkaars mening en perspectief beter wilt leren begrijpen? Van elkaar wilt leren? Elkaar wilt inspireren?

Het vraagt erom de "kind-angst" voor ruzie of conflict in een ander perspectief te plaatsen. 

Even terug naar hoe het meestal gaat: 

Ten gevolge van een confrontatie, gekoppeld aan de innerlijke emotionele instabiliteit, volgen twijfel-gedachten, of schuldgevoel, voorkomende uit de innerlijke criticus:

Ik ben tekort geschoten…

Ik heb niet voldaan aan de eis van….

Wat heb ik niet goed gedaan?

Had ik het anders moeten aanpakken?

Waarom krijg ik die aandacht niet en zullie wel?

Ben ik dat niet waard, misschien?

Ligt het aan mij?

Zie ik het zo verkeerd?

Wat kan/moet ik doen om de vrede te herstellen of te bewaren? ( met de mantel der liefde bedekken).

Dit emotioneel onvolwassen, re-actiepatroon levert dus veel ( innerlijke) strijd, narigheid, onveiligheid en onzekerheid op. Door deze emotionele reactie op signalen van „ te kort schieten” gebeurt eigenlijk juist het tegenovergestelde. 

Je trekt je terug in jezelf, verliest contact en betrokkenheid met de ander /met je omgeving, en voelt je onbegrepen, niet gehoord, niet gezien, slachtoffer van omstandigheden.

Daarom is zo het belangrijk te beseffen dat de meeste emoties, zoals boosheid, frustratie, irritatie, verdriet, signalen zijn die voortkomen uit dit patroon van onmacht. Emoties nemen geen beslissingen!

Ze willen je wel je innerlijke onmacht en weerstand duidelijk maken. 

Het is belangrijk om je emoties te uiten (je hart te luchten) maar ze zijn geen excuus voor onbeschoft, respectloos, beschuldigend of gewelddadig gedrag!

Wanneer je je bewust wordt van het feit dat je nu volwassen bent, zelfstandig kunt denken, en voor je eigen behoeftes mag/moet zorgen, dis-identificeer je je geleidelijk aan van het oude emotioneel onvolwassen gedrag- en denken. 

Je mind-set verandert. Je paradigma verandert.

Je beseft het concrete feit dat JIJ een bewuste keuze kunt maken over de kwaliteit van jouw leven in relatie tot anderen en de buitenwereld.

Je gaat een commitment aan met jezelf, een heldere afspraak met jezelf, die je serieus neemt!

Je durft jouw behoeften beter te voelen (innerlijk) en uit te spreken naar de buitenwereld.

Je laat jezelf kennen…

Je durft regie te nemen over je eigen leven en je toekomst te gaan “ schrijven”, plannen, vanuit het Heden. Dat is iets heel anders dan controle willen uit-oefenen.

Je accepteert dat emoties een signaal zijn die jou iets kenbaar willen maken en vermindert zo de oude angst om te voelen.

Je begrijp dat emoties geen excuus zijn voor respectloos of verwijtbaar gedrag of om je zin af te dwingen.

Vanuit dit emotioneel volwassen gedrag mag je van de ander / je partner vragen om zich te laten kennen in zijn/haar beweegredenen of levensdoel.

Zo groei je in gelijkwaardig partnerschap, geef je bewuster ruimte aan je innovatieve en creatieve mogelijkheden, en kan de kwaliteit van je leven en van je relaties zich verdiepen en verbreden.

Wat is het verschil tussen emoties en gevoelens? 

Emoties zijn energieën die zich heel sterk manifesteren in het fysieke lichaam. Emoties zijn re-acties op dingen die je eigenlijk niet begrijpt! 

Als je b.v. een woedeaanval krijgt, omdat iemand je onverwacht kwetst voel je een vlaag van boosheid door je heen trekken. Dit is heel goed te voelen in je lichaam: op bepaalde plaatsen verkrampt je energie of je krijgt het heet…. Deze reacties maken duidelijk dat je iets niet begrijpt.

Er vindt geen uitwisseling plaats.….het resoneert niet….

Er komt een energie op je af die je niet kunt plaatsen én die je niet gerechtvaardigd vindt. Eigenlijk reageer je jouw innerlijke onbegrip en onmacht af via de emotie. Energetisch treedt er een soort van explosie op, een soort van ontlading. Emoties hebben een duidelijke aanleiding, een ‘trigger’ in de buitenwereld, die je ertoe brengt emotioneel te worden.

Die emotie(s) hebben zoals al eerder gezegd een signaalfunctie. 

Het gebied van emoties, ook wel het emotionele lichaam genoemd, vormt een belangrijke mogelijkheid voor heelwording!

Emoties hebben altijd iets heftigs, iets dramatisch, in zich.

Denk maar aan felle angstaanvallen, aan paniek, woede of intens verdriet. Emoties nemen je geheel in beslag en trekken je weg uit je wezenskern, je spirituele centrum! Op dat moment ben je vol van een bepaald soort energie, die je wegtrekt van je centrum, van je innerlijke helderheid.

Het probleem is dat je wanneer je die heftige boosheid voelt, je je bevindt op het niveau van jezelf waarin jij nog steeds het verloren kind bent, het kind dat op zoek ging en geen uitwegen zag. Dat kind is er nog steeds.

Maar op dát niveau vind je geen antwoorden. Het is eigenlijk niet meer dan logisch dat dit kind heel kwaad is: het begrijpt er niets van!! Het antwoord op deze boosheid ligt echter op een ander niveau van je bewustzijn. Jij bent namelijk méér dan dat verloren stuk in jezelf.

Er is een ander niveau in jezelf waarin je kunt voelen dat jij méér bent dan dat verloren, machteloze kind. Daar waar jij dat kind in je bewustzijn kunt opnemen, ben jij groter dan dat kind!

Daar waar jij de pijn omarmt met je allesomvattende bewustzijn, laat je haar zijn en accepteer je haar. Je verbindt je bewust met dat grotere bewustzijn in jou, die gevoelvolle energie die je ook bent….! En als een liefdevolle vader/moeder omhul je vanuit dit gevoelvolle bewustzijn dat verdrietige, boze verloren kind. En daarmee lost deze filterstructuur, de overtuiging van verloren en onmachtig zijn, gaandeweg op.

Het is onmogelijk om deze betekenis met behulp van het verstand te begrijpen. Het kan alleen door ervaring heen duidelijk worden.

Zie de visualisatie onderaan dit stukje.

Gevoelens zijn van een andere aard en worden ook op een heel andere manier waargenomen. Gevoelens zijn veel stiller, zachter, van aard dan emoties. Het zijn de fluisteringen van je ziel, die jou bereiken via zachte aanmoedigingen, een innerlijk weten, of een plotseling intuïtief handelen dat later van wijsheid blijkt te getuigen! Gevoelens brengen je juist dieper in je centrum. Gevoelens hebben te maken met intuïtie.

Gevoelens getuigen van een hoger begrip, een begrip dat de emoties én het verstand overstijgt. Gevoelens komen uit een sfeer van Zijn die niet fysiek is, die buiten de fysiek-zintuiglijke waarneming ligt.

Daarom zijn ze ook niet zo duidelijk lokaliseerbaar en voelbaar in je lichaam.

Denk maar eens aan wat er gebeurt als je iets aanvoelt, of als je iets voorvoelt. Er lijkt dan een soort weten in je te zijn wat van buiten naar je toekomt, wat niet een reactie is van binnenuit op iets anders, maar wat je a.h.w. van buiten je in je opneemt. Het komt echter niet helemaal van buiten! Wel vanuit de astrale energielaag die direct verbonden is met je hartchakra.

Wat vaak in onze gevoelsbeleving ontbreekt, is de basisliefde en geborgenheid die nodig is, als voedingsbodem voor elk levend wezen om te groeien, te bloeien en je in alle vrijheid te kunnen ontplooien.

Er is een waarneming dat er ‘iets niet klopt’.

Alsof er iets ontbreekt wat essentieel is om je goed te voelen.

Dat “ontbreken” (gemis/tekort) is verbonden met het diepe innerlijke weten en verlangen naar harmonie, uitwisseling en integriteit.

Dit weten komt voort uit en hoort bij het “weet hebben van” innerlijke verbondenheid en eenheid, een bewustzijns- werkelijkheid waaruit wij, als Lichtvonkjes of lichtfakkels, zijn voortgekomen!! 

Zeg maar eens van binnen hardop tegen jezelf:

Ik ben een kind van het Licht…..

Ik ben geboren uit Liefde……

En voel nu eens wat dat met je doet…..

Welke gedachten denk je meteen…..?

Waarschijnlijk allerlei ontkennende, of relativerende, gedachten.

Het is belangrijk om je te realiseren dat deze pijn van gemis, van tekort, ook een fysieke zetel heeft; ze zetelt in de buik. De buik is vaak de plek of het energetisch centrum van waaruit we relaties aangaan met andere mensen.

Het probleem dat hierbij de kop opsteekt is dat er in datzelfde centrum in je buik die diepe pijn zit, de pijn van het gemis/tekort, van het verloren voelen…. Vaak herkennen we die pijn in een ander heel goed!

Het is in wezen steeds die ene pijn die teruggaat naar een verlies aan oerverbinding en geborgenheid.De ander fungeert dus als spiegel voor je eigen pijn. Je herkent (onbewust) je eigen pijn in die ander. En omdat je jouw eigen pijn in die ander herkent, gemakkelijker dan je deze in jezelf herkent, ga je de pijn van die ander proberen op te lossen en hoop je (onbewust) dat je eigen pijn wordt verlicht door de aanwezigheid (liefde, erkenning) van de ander. En dat levert vooral teleurstelling, pijn en onmacht op, omdat het niet zo werkt! (= wijsheid uit eigen levenservaring).

De werkelijke oplossing ligt in het aandacht geven aan jouw innerlijke woelingen, ervaringen en gewaarwordingen. Je omkeren…, toekeren…. naar jezelf, in plaats van je te richten op het willen veranderen, helpen, genezen, van die ander. 

Voor alle gevoelens van wanhoop, depressie en eenzaamheid, die er in je leven zijn, is de oplossing energetisch beschikbaar in jezelf! De oplossing is er al, ze is aanwezig in jouw energie. De energie van de oplossing kan verborgen lijken te zijn, in die zin dat je eerst een deurtje moet vinden en openzetten, maar jij hebt in wezen alles in je om het verloren kinddeel in jezelf gerust te stellen!! Oók in de buik zetelt namelijk het gevoel van natuurlijke innerlijke kracht. Het is een gevoel dat uit je kern komt en dat ónder je gedachten en emoties doorgaat en doorstroomt….  

Het is een stille maar grote kracht die in iedereen huist. Een draagvlak, een stroom of trillingsgolf. Het zijn allemaal verschillende woorden die hetzelfde bedoelen. Het is het draagvlak van de onvoorwaardelijke liefde, een directe verbinding met je eigen diepste wezen….  

Visualisatie: 

Stel je nu maar eens voor dat je daar in je buik contact maakt met het centrum van onvoorwaardelijke liefde….. Zie dat centrum als een ruimte…. Hoe ziet deze ruimte eruit?

Welke kleuren zie je?

Welke geuren ruik je?

Wat valt je op hier?

Stel je dan voor dat er ergens in die ruimte een “Oermoeder/Oervader” zit.

In een makkelijke stoel zit hij/zij daar in alle liefde op jou te wachten…..

Zie dan hoe jijzelf, als klein en verloren kindje, naar haar/hem toe rent en op schoot springt of klimt…. Je wordt meteen liefdevol omarmt…. zoals je bent…..Voel die koestering, die omhulling, die veiligheid…….

Alles is goed zoals het is…. Blijf daar… ook als je je aandacht weer verschuift en richt op andere bewustzijnswerkelijkheden. Af en toe ga je dan als het ware op bezoek…  je beschouwt… kijkt…. hoe het gaat met dat kindje.

Voelt het zich geliefd, veilig, krachtiger worden? Volg met liefdevolle aandacht wat daar gebeurd…Overhaast niets en schouw alleen maar.

Laat het Werk z’n werk doen!

Annet.

Inspirerend en innovatief.

Het sociale veld waarin menselijke communicatie-processen plaatsvinden, is een kunstzinnig levensterrein waarin men innovatief bezig kan zijn. Sociale kunst betekent handelen vanuit het diepst van ons geweten. 
Het is eigenlijk levenskunst.

Het accent ligt niet zozeer op wat je doet, maar nadrukkelijker op hoe je het doet en met welke intentie. Deze vorm van kunst heeft de kracht om het leven vorm te geven. De kunstwerken dragen informatie over in de taal van het hart. Het zijn beeldende verhalen over reizen door verschillende lagen van ons bewustzijn.

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat tekenen, schilderen, boetseren, schrijven, etc, iemands attitude verandert. Stress verandert in ontspanning, angst en minderwaardigheid worden vervangen door creativiteit en inspiratie. 

Kunst en muziek beïnvloeden de hersengolven en hebben effect op het autonome zenuwstelsel, de neurotransmitters en de hormoonhuishouding. 
Ze leiden ons naar een innerlijke gebied waar gevoel en betekenis samenkomen.
Omdat kunst niet rationeel is kan het innerlijke processen zichtbaar maken.
Het is een bron voor inspiratie en voor genezing!

Door kunst op deze wijze toegankelijk te maken leren mensen om hun eigen uitdrukking te vinden.

Annet. 
Artikel 2002 geschreven door mij ivm persbericht en organisatie van groeps-tentoonstelling met als titel: Gesprek zonder woorden.

Co-creatie - nieuwe samenwerkingsvormen. Wat kun je doen binnen je eigen invloedssfeer?

Co-creatie – Nieuwe samenwerkingsvormen.

Wat kun je doen binnen je eigen invloedssfeer?

We zijn zo gericht op de zichtbare concrete wereld en op de stroom aan zichtbare (beeld) informatie via de sociale media, dat we steeds meer contact verliezen met de onderliggende processen, datgene wat eraan ten grondslag ligt. Beelden en beeld-vorming worden massaal gemanipuleerd. Dat is alom bekend. We laten deze invloed toe met z'n allen en bewegen mee op de tsunami aan informatie. Hoe houden we koers?

Veel mensen hebben last van stress, onzekerheid, krijgen toenemend het gevoel geleefd te worden, meegezogen in de waan van de dag. Druk, druk druk wordt steeds meer het excuus om diepere verlangens niet hoeven te voelen en zo ook geen verantwoording te hoeven te nemen voor het realiseren van innerlijke doelen. Slachtoffer van de omstandigheden. Stuurloos overgeleverd aan de woeste golf-bewegingen van de informatiestromen en de waan van de dag. Hoe dan koers te houden in het bootje dat vaart op de golven van het leven? En zit je alleen in mijn bootje of vaar je met een team?

Onzekerheid is lastig en moeilijk, voelt kwetsbaar en bloot. We hebben geleerd dat onzekerheid niet goed is en hebben geleerd dit gevoel te maskeren. We laten ons niet kennen. Dit - historische - perspectief verliest steeds meer aan kracht en macht, gelukkig. Maatschappelijk ondernemen en duurzaamheid worden belangrijk en krijgen aandacht. Het staat op de agenda, zoals dat dan zo mooi heet.

Wat valt er nu dan te ontdekken als we vanuit de zichtbare realiteit het spoor terug volgen naar de oorsprong? Hoe verloopt de route van de zichtbare realiteit naar het oorspronkelijke verlangen/ concept/idee/droom?

Co-creatie en nieuwe samenwerkingsvormen komen steeds meer van de grond, mede voorkomend uit de economische crisis en het doordringende besef dat er iets fundamenteels moet veranderen. De gerichtheid op “meer” verandert gaandeweg in een gerichtheid op “anders”. Een nieuw paradigma.

Hoe kunnen we leren tegenslagen om te buigen in kansen? Verlangens om te zetten in een actie-plan? Wat kunnen wij, ieder van ons, doen binnen onze eigen invloedssfeer?

Boeiend om over na te denken en met elkaar over in dialoog te gaan! Het stimuleert Levenskunst en stuurt aan op ontwikkeling van vertrouwen en zelfvertrouwen, op regie nemen ( = scheppingskracht gebruiken) en op samenwerking aangaan vanuit competenties aangestuurd door een gezamenlijke intentie/concept/idee, echter niet langer gefundeerd in ideologie, fanatisme en elkaar bestrijden, maar juist in aanvulling van elkaars competenties. Een gelijk-waardige samenwerking.

www.ennoia.nl

Kristallen klankschalen plus visualisatie

Falling " in love".

Life-changing events: Meeting a soulmate.

Falling "in love".. 

The mystery of falling " in love" happened to me in the beginning of the nineties, when I met a dear soulcompagnion. I was present as an assistant during a workshop-course of Spiritual Psychotherapy and the theme was: Unfinished business in the aura. Before we actually met I heard a lot of different stories about this spiritual teacher and his charisma, which at that time sounded overdone to me. 
Ironic how easily we judge others, until we become participants and experience ourselves....

When we first met in person there was an intense experience of delight. He was giving a lecture and the words that took me "out of my self-identity " were: Let us gather together and move a wavelength away from here...
From that point on I experienced and understood all that was said deep within my heart, although my rational mind couldn't repeat or reproduce any of his words later on. 
A mind-blowing experience and a deep life-changing event. 
It felt as if something was unlocked deep inside of me, something that was only to be touched and unlocked by this living soul. It awakened a deep and pure feeling of Being within me, of all that I AM.... and I fell " in love". 
At the same time - on a personal level - it was very confusing, because I was married for many years and we were having two beautiful children. I was feeling happy in that situation. 

Also at that time many fellow-students left their partners for " spiritual reasons" , I had reasonable doubts about making such an important decision based on emotions , being a counsellor and a communication teacher. I knew and understood that "grounded" spirituality ment to bring heaven on earth, staying present in the present, learning to become a Mystic in the marketplace. 
So this overwhelming experience felt like an earth-quake... 

It triggered all kinds of questions in me about the Cosmic law of Love and Attraction. What was happening to me? Why now? How does this feeling of attraction and falling "in love" work on the inner levels? What was the intent? What was it mirroring

How did this "fall" happen and what was the intent or meaning?

Now, looking at this life-changing event in retrospect, I understand this lesson in love...
From the perspective of my unconditional loving heart, the Christ within, I was able to see, feel and recognize him as he was/is. I experienced the beauty and love of his Presence. 
From this space in my heart, I entered into an equal and balanced connection, in which I acknowledged the divine in each other, and in which I also did not lose sight of the human conditioned side of both of us. In a natural way I took for granted that this was all the same for him. Sharing and caring. But I discovered that that was a misguiding expectation and a mis-understanding. An openhearted conversation about this, as I was used to in the way a lived my life, was difficult at that time, for all sorts of different reasons. 

So then from my belly another energy started to work. A strong force of attraction based on  “need”.  Here there was a deep emotional state of lack in me, of not-belonging, feeling separated and excluded. A soul-energy-pattern based on "obedience and serving others" as well as feelings of unworthyness about myself.

In this soul-school of teaching, through life-experiences, I learned to recognize this energy-pattern as the neglected inner child, carrying a deep soul- suffering from earlier times. It brought all sorts of emotions to the surface that from time to time obscured my heart, feeling frustrated and misunderstood. During this process of inner healing a re-balancing and a transformation took place. Romantic love changed into unconditional love on a deep soul-level. 

More and more I recognized that these feelings had to do with me and the space I gave to all that I AM. It was made possible by him, but still had to do with me... So in stead of a struggle between these two different perspectives I invested energy, in many different ways, to integrate them, giving space and allowing Presence and Awareness to flow in and flow through....

Falling in (the consciousness) of Love invoked surrendering to all that I AM,  experiencing that no-body falls out of love... although we often "think" we do. 
A joyful and creative living!
I am grateful.