In deze Paastijd een inspiratie voor alle "wachtenden" die nog niet zo goed in hun wezenskracht durven te "springen" en te voelen en herinneren wie ze zijn en wat hun mogelijkheden zijn:)
Het vraagt moed én het vraagt een bewuste keuze ( focus).
Durf jij?

MEDITATIE - VISUALISATIE: DE WACHT-RUIMTE:

Keer je aandacht naar binnen....
Haal een aantal keer diep adem en voel die beweging van de ademstroom in je lijf....., hier-en-nu....
De adem komt en gaat in zijn eigen tempo..... en jij voelt én neemt waar tegelijkertijd:)
De adem , het element lucht, verbindt iedere keer weer heel organisch ruimte met vorm.... en vorm met ruimte....een wederkerig communicatie (uitwisselings) proces....

Stel je dan eens voor dat je in een wacht-ruimte zit.....
Hoe ziet jouw wacht-kamer eruit?
Welke beelden laat jouw innerlijk aan jou zien?
Voel de sfeer.....ruik de geur..... hoor de geluiden hier...
Zit je daar alleen..... of zijn er ook anderen aanwezig...?

Dan gaat er een deur open en er verschijnt iemand in de deuropening. Kijk maar opnieuw aandachtig welk beeld jou getoond wordt. Is het een wijze man/vrouw? Een kind? Een wezen van Licht? Een engel?  Vertrouw de informatie, het beeld, die uit jouw ziel omhoogkomt. Jouw ziel communiceert altijd met jou in voor jou verstaanbare en herkenbare beelden. Dat kan dus voor iedereen anders zijn...
Deze figuur in de deuropening roept jouw naam en geboortedatum.....

Je wordt uitgenodigd om - zelfstandig en bewust - in beweging te komen en mee te gaan...... het onbekende tegemoet...

Wat voel je?
Waar voel je dat in je lichaam?
Welke gedachten komen in je op?
Voel je ergens een "ja" ? Een...."maar eerst nog even...."?
Of een "nee"....?

Accepteer alles wat zich aandient.....wat hier aanwezig is.... en neem vervolgens een bewuste beslissing....
Jij - en jij alleen en zelfstandig - mag.... en kunt.... kiezen om in beweging te komen hier..... of te blijven wachten....

Niets moet... er is geen " juiste of perfecte" keuze of een "perfect" moment.  Het is jouw bestaansrecht om te mogen en kunnen kiezen voor zelfstandige beweging. en jij voelt innerlijk heel goed wat jouw verlangen is hier.

Mocht je besluiten om in beweging te komen en via deze veilige deuropening de ruimte achter de deur, het onbekende, tegemoet te gaan.... zie en voel dan wat zich innerlijk voor jou ontvouwt....

Veel plezier en ontdekkingen toegewenst en een mooie Paas-tijd!

De kracht van leren en ontwikkelen vraagt bij tijd en wijle om een groei-sprong. Net zoals in de natuur, ogenschijnlijk ineens, bloei zichtbaar wordt.

De kracht van leren en van innovatieve ontwikkelingen ligt in eerste instantie niet in de opname van kennis... maar in het ontsluiten! Een open mind en een open hart zijn daarbij belangrijke instrumenten. Een nieuw concept, een nieuw paradigma, botst vaak eerst tegen mentale en emotionele muurtjes aan.....voordat er een verbinding mee gemaakt kan worden en er een interactie tot stand gebracht wordt.

Herinnering:
Examentijd HBS.
Ik heb me te pletter geleerd voor Wiskunde en Algebra. Wil heel graag slagen en mijn diploma halen maar dit vak is een grote struikelblok. Hoe ik ook leer en mijn best doe... ik snap het gewoonweg niet. De grote dag breekt aan en ik zit aan mijn tafeltje met de examenopdrachten voor mijn neus. Ik lees ze door en begrijp er inderdaad niets van. Ik zucht en leun achterover... Kijk eens in het rond naar al die zwoegende klasgenoten. Oh, oh wat zitten die fanatiek te schrijven!
Ik sluit mijn ogen en vertel mezelf dat ik nog 10 minuutjes blijf zitten hier en dan het lokaal ga verlaten. Helaas pindakaas dan maar. Zucht..... en dan verdwijn ik in een ander perspectief. Zomaar, moeiteloos. Rare gewaarwording hoor en toch ook wel ontspannend... 
Dan open ik mijn ogen weer en lees nog maar een keertje de opdrachten voordat ik ga vertrekken. 
Wauh...ik begrijp ineens helemaal wat hier staat !!!
Zo begin ik alsnog de opdrachten te maken. Moeiteloos en effectief werk ik alles af en ik "weet" dat het klopt. Wonderlijk. Opgelucht stap ik naar buiten. 
Na een paar dagen krijgen mijn ouders een telefoontje van de wiskunde leraar en ik moet komen voor een gesprek. Hoe is het mogelijk dat jij, die het hele jaar zware onvoldoendes scoorde, nu ruim een 8 scoort is zijn vraag aan mij. Op welke wijze heb je gespiekt? 
Ik vertel, in alle onschuld en naar waarheid, dat ik niet gespiekt heb. Wel hard geleerd en me zo goed mogelijk voorbereid op het examen. En daar, ter plekke en op het cruciale moment, alle inspanningen over welke score dan ook heb losgelaten. 
Hij begreep…. en ik ontving het felbegeerde papiertje.

Nu zo'n vijftig jaar later brengt deze herinnering een brede glimlach tevoorschijn omdat ik terug- kijkend, begrijp ik dat juist de overgave, na alle geleverde inspanningen, me kennelijk in ander referentie-kader bracht waar ik ineens wel verbanden zag en formules snapte. 

Nu weet ik dat " leren" vele facetten heeft en dat ont-wikkeling vooral te maken heeft met ont-sluiting. Met het leggen van verbanden meer dan met het volstoppen met nog meer kennis:) 
Een ander (creatief en innovatief) perspectief verbonden met non-dualiteit.

Het leven als spiegel.

online magazine: spirit4soul.nl

Kijken in de spiegel van het leven

Hoe kunnen wij mede-scheppers, co-creators, worden?
De mens is het enige wezen dat in staat is om bewust veranderingen aan te brengen in aangeleerd gedrag en aangeleerde gedachten..... lees meer over een van de mogelijke werkingen van het scheppingsproces in het online magazine spirit4soul !

Hoe werkt het scheppingsproces in ons en met ons?

De boom des levens.

Er was eens een hele grote boom, een drakenboom, die midden in sappige groene wei stond. Deze grote sterke boom stond daar aanwezig te zijn dag na dag, seizoen na seizoen, jaar na jaar. 

Oorspronkelijk was deze boom een lelieachtige plant die groeide op rode vulkanische aarde. In de loop der tijden was ook in deze rode aarde het plantenleven tot bloei gekomen. Deze groei en bloei had de lelieachtige struik doen uitgroeien tot een stevige drakenboom, wel 20 meter hoog en vele duizenden jaren oud. 

Een boom gevuld met herinneringen....

Eeuwen geleden.... bevond deze boom zich temidden van een groot dichtbegroeid bos. Allerlei soorten bomen, grote en kleine, dikke en dunne leefden hier dicht op elkaar. Doordat ze zo dicht op elkaar leefden was er veel schaduw en weinig ruimte voor het zonlicht om door het bladerdak heen te dringen en de aarde eronder te verwarmen en zo groei en bloei te stimuleren. Op zekere dag, viel er een mals regenbuitje. Het was maar een klein buitje.. nog niet eens krachtig genoeg om de aarde onder het dichte bladerdak te bevochtigen. Wel bleven dikke druppels achter op het groene bladerdak. Een druppel bleef hangen aan de rand van een blad en hechtte zich daar.....

De zon kwam weer te voorschijn en straalde een warm, helder en fel licht uit over het groen. Terwijl dit licht uitbundig schitterde, ontstond er, op natuurlijke wijze, een brandglas; in de droge diepte begon er iets te smeulen...... en ineens ontstond er een vuurtje. Al gauw veranderde dit in een stevige brand en binnen afzienbare tijd was het grootste gedeelte van het bos afgebrand. Temidden van de verschroeide aarde bleef nog een wortel van de drakenboom over. Dit dunne en toch oo zo stevige worteltje overleefde deze natuurramp..... 

Langzamerhand, met de wisselingen van de seizoenen, veranderde de geblakerde aarde wederom in een groene sappige weide. Het worteltje groeide mee met deze veranderingen. Het vormde een nieuwe stam en schors en groeide uit tot een stevige sterke boom. Een volwassen drakenboom. Deze boom werd een rust- en schuilplaats voor mens en dier. Vogeltjes kwamen erin uitrusten en kwetterden er met elkaar vrolijk op los. Mensen zochten de schaduw van de boom op en gingen tegen de stam zitten om steun te voelen en uit te rusten in het groene sappige gras. Temidden van dit alles trokken dag en nacht, zon en maan aan de boom voorbij in een groot kosmisch ritme, een kosmische dans, op Aarde te voelen en te herkennen in het ritme van de seizoenen.

Op een nacht, geleid door het zilverachtige zachte licht van de volle maan, kwam er een meisje naar de boom. Ze ging tegen de stam zitten, keek omhoog naar de volle Maan, die de wereld om haar heen deed baden in een zacht zilverwit licht. Ontroerd door dit zachte zilveren licht begon het meisje te huilen.

“Ik hou het niet meer uit,” snikte ze. “Ik kan er niet meer tegen”.

“Waarom zijn de mensen toch vergeten waar ze vandaan gekomen zijn en waarom ze hier zijn? Het lijkt wel of ze niet wakker willen worden! Ze zijn zo gehecht aan macht en status en aan vermeende zekerheden. En zo vergeten ze helemaal om aandacht te schenken aan de schoonheid van de schepping en aan de scheppingskracht. Wat kan ik nou helemaal betekenen? Ik voel me zo machteloos, onvermogend en alleen”. Haar hele lijfje schokte van de snikken die diep uit haar hartje omhoog welde. De boom had met zijn aanwezigheid al vaak getroost en gesteund en toch... deze keer was anders! Vanuit herinnering wist de boom ineens weer van de kracht van die ene druppel... 

De boom besloot zijn zwijgende troostende aanwezigheid te doorbreken en een andere uitwisseling aan te gaan met dit snikkende wezentje. In de stam opende zich een geheimzinnig onzichtbaar deurtje en het meisje viel pardoes achterover, tuimelde door de stam omlaag en kwam terecht in een grote ondergrondse ruimte..... een grot, diep in het hart van Moeder Aarde. In deze grot waren allemaal wezentjes van licht bij elkaar. Ze zaten in een grote kring en het leek alsof ze op het meisje gewacht hadden.

“Wie zijn jullie?”, vroeg het meisje. “Wij zijn de kristalwezens” antwoorden zij in koor. Verwonderd keek het meisje om zich heen. Langs de wanden waren allemaal spiegels waaruit een soort van geheimzinnig licht straalde. Toen het meisje nieuwsgierig in een van de spiegels keek zag ze iets heel anders als dat ze verwachtte.....! In opperste verwarring keek ze naar het lichtbeeld van een oude wijze indianenvrouw. Verschrikt keek ze achter zich om te zien of daar misschien iemand stond! Maar nee, niets te zien! Ze keek de kring van lichtwezentjes rond. Niemand schoot haar te hulp. Wel voelde ze een woordeloze liefdevolle bemoediging die haar hart aanraakte en vulde. Opnieuw waagde ze het om in de spiegel te kijken. Nu zag ze dat de oude wijze indianenvrouw haar liefdevol toelachte en haar uitnodigend wenkte dichterbij te komen. Nog steeds in verwarring bewoog ze zich schoorvoetend in de richting van de spiegel. Dichterbij gekomen keek ze nogmaals aandachtig.... en terwijl ze keek veranderde het beeld in een caleidoscoop. Ze voelde zich opgenomen in een werveling van kleuren, dansend, spiralend, en ineens schouwde ze door alle beelden heen en zag alles tegelijkertijd: een jong meisje, een oude vrouw, een dolfijn, een leeuw.... allerlei vogels en andere dieren, gevolgd door allerlei prachtige landschappen, wolken, stenen, mineralen, kristallen, sterren, zon en maan. Het was nauwelijks te bevatten zo overweldigend en overvloedig! Toen was er weer het stralende beeld van de oude wijze vrouw. “Luister mijn kind,” zei ze, “en herinner je.......”

Je bent een kind van het Licht. Je hebt gekozen je liefde, je licht, en je wijsheid te brengen naar planeet Aarde. Als een baken van licht, een wegwijzer, een helder kristal. Toen je pas geboren was schouwde je nog met gemak in de wereld van de geest. Je had een open verbinding met het Licht. Daardoor keek je ook door de dichtere aardse vormen heen in de patronen en de matrix erachter. Je was echter niet in staat je wijsheid en inzichten te communiceren in de taal van de mens. Het verschil tussen dat wat je voelde en begreep en dat wat je hoorde was erg groot. Je onderging het natuurlijke proces van afzondering, afsluiting en begaf je op de weg van ervaring van onbegrip, afwijzing en miskenning. Niet vanuit tekortkoming, schuld of boete. Wel vanuit je vrijwillige keuze deze aardeontwikkeling te ervaren en geleid door je intuitie door deze ervaringsroute heen een weg te banen, een brug te bouwen. Niet alleen jij ervaart en groeit door deze ontwikkeling, maar alle wezens van licht met elkaar! Niemand valt uit deze scheppingsschoot, want zoals de weerspiegeling je al heeft laten zien: 

“ Ik ben een ander jou “.

Wanneer dit besef ten volle is doorgedrongen verdwijnt de voedingsbodem van oordelen, ruzie maken of oorlog voeren. Weet je, mijn kind, elke lichtcirkel is zo sterk als de zwakste schakel! Elk “lichtbeeld” dat eist de enige en volmaakte te zijn verliest zijn kracht en wordt getransformeerd door het besef en het inzicht, dat elke levensvorm evenveel bijdraagt aan leven en groei, gedragen door de voedingsbodem die eenheid IS. Aan het herscheppen van deze matrix wordt reeds volop gewerkt door vele (mensen) zielen...

Kom droog nu je tranen en weet dat je meer bent dan je tranen.......Kijk en verbind je met dat wat je nog meer bent.....met alles wat je bent....” vertelde ze met haar zachte helende stem van wijsheid. Het was alsof zorgzaam en liefdevol alle sluiers opzij geschoven werden. Al luisterend en voelend werd het meisje zich weer gewaar van alles wat ze bijna vergeten was! Het overspoelde haar met diepe vreugde en dankbaarheid. Heel stil zat ze daar een poosje.

En ineens drong het besef volledig door alles heen: 

Ook zij was een kind van Licht, geworteld in de Aarde van eenvoud, van Zijn temidden van complexiteit. 

Het was een vreugdevolle, ontroerende gebeurtenis!

Toen werd haar aandacht getrokken naar de ingang van de grot en daar zag ze haar dierbare wederhelft staan, haar tweelingvlam. Hij lachte breed, goedmoedig en trots naar haar en naar het gehele schouwspel. Dat ontroerde haar zeer, tot tranen toe; ze kreeg een brok in haar keel...Diep bewogen en verwonderd was ze. De liefde die uit zijn ogen straalde! Als twee stralende zonnetjes. Een woordeloos gesprek. Deze voelende aandacht bracht een golf van warmte en ontroering met zich mee die door haar heen ging. Ze voelde zich gezien en in haar waarde ge-eerd. 

Wat een liefdevolle bekrachtiging! 

Een natuurlijke uitwisseling volgde, een versmelting in liefdevol samenzijn. Integratie. 

Het Werk was gedaan. Isolement doorbroken, eenzaamheid opgelost. Samen konden ze nu, in alle krachtige eenvoud, een wegwijzer, een lichtbaken Zijn. Terwijl ze plaats namen in de cirkel van lichtwezens kwam er een gouden lichtstraal binnen die hen verlichtte en bekrachtigde en voortaan de weg zou wijzen via de lichtkracht van het Hart.

Annet Hoeijmans-Boon (c).

2002.

Blij en dankbaar voor plaatsing artikel in online-magazine!
Sluit aan bij voortgaande transformatie van (voor) oordelen betreffende het begrip Spiritualiteit:)

Wat houdt spiritueel leven eigenlijk in ? | Spirit 4 Soul - where the soul meets spirit